Pont du Gard Mooie vakantiekiekjes op de Pont du Gard

Pont du Gard Mooie vakantiekiekjes op de Pont du Gard

Pont du Gard Mooie vakantiekiekjes op de Pont du Gard

Pont du Gard Mooie vakantiekiekjes op de Pont du Gard

Mooie vakantiekiekjes op de Pont du Gard

De Pont du Gard is geen stijf monument. Het leeft. Bals, concerten, rondleidingen, exposities, zwempartijen… er is altijd iets te doen voor de menigte die er geen genoeg van krijgt om deze stenen schildwacht te fotograferen.

De Pont du Gard. Aan de Rechteroever om 9.00 uur staat voor het aquaduct een groep jonge Japanners. Ze zwaaien met hun armen, kloppen elkaar op de rug en feliciteren elkaar. Eentje klimt op het muurtje en tracht de brug met zijn iPhone te fotograferen. Hij springt ervan af en toont het schermpje van de telefoon aan zijn reisgenoten. Klaarblijkelijk is er een probleem. Ze zijn niet tevreden. De kleinste haalt een Samsung tablet uit zijn tas, klimt op zijn beurt op het muurtje, reikt zijn armen met de tablet in de hand en neemt een nieuwe foto van de brug. Hij stapt van de muur af en toont het resultaat aan zijn vrienden. Vreugdekreten alom! De brug verdient een scherm met behoorlijke afmetingen.

Ja, dat is zo! Iedereen wilt een foto van de Pont du Gard nemen. Van alle kanten, en er zijn er genoeg. De okerkleurige bogen natuurlijk, de familiefoto onder de viaduct mag ook niet ontbreken, en ook de kano's op het heldere water van de Gardon. Maar ook de bevallige strohutten op de stranden, waar je lekker kunt uitrusten, de honderdjarige olijfbomen en de capitelles (hutten van gedroogd steen). En niet te vergeten: de reconstructie van de Romeinse steengroeve in het museum.

En er zijn ook de mensen die 's avonds tango dansen, de volgende dag naar discomuziek luisteren en een hapje eten onder de platanen. De Pont du Gard is geen stijf monument. Kinderen speler erbovenop en aan de oever van het water. Er is ook een speelterrein speciaal voor hen ingericht.

Op de site volgen de bezoekers elkaar op. De Japanners hebben zich aangemeld voor een rondleiding om tot aan de top van het aquaduct te komen. Dit is een prachtig uitkijkpunt voor mooie vakantiefoto's. Even later zitten ze samen onder de atomizers van het aankomstterras en sturen ze de foto's van de brug per e‑mail naar een vriend in het thuisland. Vervolgens stappen ze weer in de auto's en rijden ze naar het station van Nîmes om naar Parijs te gaan. Ze missen wel een heel mooie foto: als 's avonds het monument een en al licht wordt. Subliem!

Pont du Gard, Een stenen reus!

De hoogste Romeinse brug ter wereld

In de eerste eeuw na Christus was "Nemausus" in volle bloei. De stad had veel water nodig voor de thermen, de badhuizen, de fonteinen, stromend water in de huizen en… het aanzien van de stad zelf. Het oude Nîmes wilde, zoals in Rome, een aquaduct bouwen om het water van de Eure-bronnen vlak bij Uzès naar het castellum van Nîmes te brengen. Zo ontstond de Pont du Gard.
  
De bezoeker ontdekt plotseling de brug tussen de hemelblauwe lucht en het groene kreupelhout. De bewondering is groot bij de aanblik van de okerkleurige stenen die in de zon glinsteren en het monument optooien. De Pont du Gard heeft een hoogtepunt van 49 meter is op zich al het voorbeeld van de geniale bouwkunde van de Romeinen, die daar hun hoogste brug hebben gebouwd.

Het is de moeite waard om op afstand even stil te staan om het bouwwerk in zijn geheel te beschouwen en te begrijpen. De brug, die tegen twee groene hellingen aangebouwd is, met een afstand ertussen van 275 meter, is stevig verankerd in de ruwe rots van de Gardon en onthult drie verdiepingen bogen die perfect in een rij staan boven de twee eerste verdiepingen. Dankzij deze architectuur wordt het landschap niet aan het oog onttrokken: het landschap is door het monument heen zichtbaar. Als men beter kijkt, is te zien dat de bogen ongelijk zijn. De breedste boog van 24,5 meter breed loopt over de Gardon, die rustig stroomt maar die onstuimig kan worden bij een hevige regenval.

De plunderingen

De uit zes bogen van meer dan 21 meter hoogte bestaande onderste verdieping draagt de elf bogen van de tweede verdieping en daarbovenop staat een rij nauwere en lagere bonen. Deze ondersteunen het geplaveide waardoor het water stroomt. Het waren er oorspronkelijk 47 en vandaag zijn er nog 35; de overige werden vermoedelijk omstreeks de 12e eeuw vernield tijdens de plunderingen waar stenen werden uitgehaald om andere monumenten te bouwen. Deze vernielingen hebben het verval versneld van een reusachtig bouwwerk dat vijf eeuwen lang de stad Nîmes van water heeft voorzien.

Het bouwwerk loopt over een kronkelend  parcours van 50 kilometer door een landschap met bergen en valleien waardoor belangrijke graaf‑ en dempwerkzaamheden nodig waren. Dit was een waar heldenfeit, gezien het uiteindelijke hoogteverschil van maximaal 12,6 meter. De Romeinen waren meesters in het oplossen van de technische problemen die ze tegenkwamen. Het op deze manier gerealiseerde aquaduct loopt grotendeels ondergronds, maar er zijn ook zeventien bouwwerken in de openlucht om het water tot zijn eindbestemming te brengen.

Duizend arbeiders

De bezoeker kan vervolgens dichterbij komen en dit indrukwekkende bouwwerk op een meer intieme manier ontdekken. Maar we raden hem aan om langzaam te lopen, de tijd ervoor te nemen en goed rond te kijken. Vergeet niet om omhoog te kijken om de talrijke tekens, tekeningen en opschriften te ontdekken die de gezellen die deze enorme stenen blokken hebben uitgehouwen en geassembleerd, hebben achtergelaten. De arbeiders die belast werden met de bouw van zo'n bouwwerk, waren in groten getale aanwezig: zeker wel duizend om de stenen die afkomstig waren uit de groeve van de Estel op enkele honderden meters van de bouwplaats af, op te delven, te vervoeren en uit te houwen. Aangenomen wordt dat het bouwwerk in vijf jaar tijd werd voltooid, maar daarna werden er tien jaar lang werkzaamheden verricht om alles af te stellen en lekkages te dichten. De gebruiksduur van dit reusachtige bouwwerk staat niet in verhouding tot zijn afmetingen.

Door gebrek aan onderhoud van de leiding waar het water stroomde, ontstond er in de 4e eeuw kalkaanslag die na verloop van tijd grote schade aanrichtte aan de site. Vanaf de 6e eeuw werd het aquaduct een verlaten monument.

Een tweede jeugd

Met de middeleeuwen herleefde het bouwwerk en kreeg het een nieuwe functie. Het werd een doorgangsplaats voor allen die van uit Uzès naar de jaarmarkt van Beaucaire wilden gaan en de Gardon moesten oversteken. Om het verkeer van personen, dieren en karren te vergemakkelijken, werden de pijlers van de bogen op de tweede verdieping uitgehold en toegangsrijstroken op elke helling uitgegraven.

Vandaag de dag krijgt men gemakkelijk toegang tot de verdiepingen waarop gelopen kan worden en kan men zich verbazen over de breedte van de weg. Wat de bezoeker echter waarschijnlijk niet weet, is dat hij dan niet op het Romeinse gedeelte loopt, maar op de brug die ertegenaan is gebouwd. Inderdaad, aan het einde van de 12e eeuw werden er na tientallen jaren van vernielingen, werkzaamheden verricht om het monument te behouden. Zo startte de ingenieur Henry Pitot in 1743 met de bouw van een verkeersbrug tegen het historische monument aan. De werkelijke restauratie van de brug met namelijk het dichten van de uithollingen van de pijlers, werd in twee fasen, in 1843 en 1858 voltooid.

 

In 1985 werd de Pont du Gard opgenomen bij het Werelderfgoed van de Mensheid van de Unesco en in 2004 kreeg deze de aanduiding Grand Site de France. In 2000 heeft de Pont du Gard dankzij een inrichtingsproject een tweede jeugd gekregen.

Ontmoeting met

Sonia Sabatier , Culturele gelastigde en hoofd van het museum De kabbelende waterstroom, het schemerlicht… een bezoek aan het museum: pedagogisch, ludiek en… reuze-interessant

"De Pont du Gard is slechts een schakel. In dit museum wilden we de viaduct over zijn 50 kilometer reconstrueren en het waarom van de brug vertellen," legt de culturele gelastigde en hoofd van het museum Sonia Sabatier uit.

Nîmes was een goede plek om te leven met rijke Romeinse notabelen die toen warm water en badkuipen hadden. "Het water is een leidraad, daarom wordt de bezoeker begeleid door het gekabbel van stromend water." En dit verrassende schemerlicht? "In de leidingen waar het water stroomde, was het donker," vertelt Sonia Sabatier, "we hebben deze sfeer willen creëren." Tijdens de meer dan een uur durende rondleiding gebeuren er spectaculaire dingen. Met de weergave op ware schaal van een steengroeve en van twee bogen van de laatste verdieping van de brug, is het net echt!

"Wat mij blijft verbazen," vervolgt het hoofd van het museum, "is de verrassende techniek en de ongelooflijke organisatie die de Gallo-Romeinen hebben tentoongespreid om dit bouwwerk te voltooien. Dat konden ze doen omdat ze een enorme kennis hadden van de stenen en de topografie van het terrein."

Met maquettes, tekeningen, reconstructies van woning en nog veel meer beslaat het epos van de viaduct in het museum zich over 2500 m2. Een ludieke en pedagogische rondleiding. Waarom staat de brug er nog? Dit wordt ook verteld! "Eenvoudigweg omdat dit bouwwerk een tweede jeugd heeft gekregen," vat Sonia Sabatier samen. "Het werd gered door het feit dat het als brug voor wegverkeer werd gebruikt om de rivier over te steken."

De kaart openen De kaart sluiten Afficher / masquer la carte